น้ำตาลจืด

เมื่อวันที่พ่อป่วย.....

เป็น 2 วันของการใช้ชีวิตใหม่ หลังจากพ่อไม่สบาย...

พ่อเริ่มมีอาการของคนเส้นเลือดตีบในสมองเมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา โดยมีอาการเวียนหัวตั้งแต่ช่วงเช้าเป็นสัญญาณบอกเหตุแบบเงียบๆ..และมันก็เงียบขนาดไม่มีใครจับได้ กว่าคนรอบข้างจะรู้ว่าผิดปกติ เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึง 2 ทุ่มแล้ว โดยอาการผิดปกติที่เห็นได้ชัดเจนคือ ปากเริ่มเบี้ยว แขนขวา ขาขวาอ่อนแรง เดินไม่ถนัด พูดไม่ชัด.....สุดท้ายคืนนั้นพ่อแอดมิดที่โรงพยาบาลรามาฯ และอยู่โรงพยาบาลเป็นเวลาสัปดาห์กว่าๆ

ช่วงอาทิตย์แรกหลังจากพ่อไม่สบาย สภาพจิตใจของทุกคนในครอบครัวไม่ค่อยสมประกอบเท่าไหร่นัก บางคนดูขาด บางคนดูเกิน ตามแต่ใครจะมีกลไกการตอบสนองต่อความเครียดอย่างไร

แม่โทษตัวเองว่าเป็นเพราะไม่สังเกตุ ไม่อย่างนั้นคงมาถึงโรงพยาบาลนานแล้ว เราบอกแม่ว่า ถ้าแม่คิดแบบนี้ เราก็ต้องผิดยิ่งกว่าอีก เรียนมาตั้งเยอะตั้งแยะ เป็นบุคคลากรทางการแพทย์อีก แนะนำคนอื่นมาก็มาก แต่กลับละเลยพ่อของตัวเอง......แม่ยอมรับฟังโดยดี

แต่เอาเข้าจริงแล้ว เราก็โทษตัวเองเหมือนกันกับเรื่องที่เกิดขึ้น มีแต่คนบอกว่า แล้วจะให้ทำอย่างไรได้ คนเรามันย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตที่ผิดพลาดไม่ได้อีกแล้ว อนาคตต่างหาก..ว่าจะทำอย่างไรให้ดีที่สุดกับสิ่งที่เป็นอยู่

ก็เลยมานั่งนึกๆว่า เรามีปัญหาอะไรกับตัวเองอยู่ :-

1.กังวลเรื่องของอนาคต เช่น กังวลว่าแม่จะดูแลพ่อที่ป่วยไหวมั้ย (พ่อยังเดินไม่ถนัด ต้องมีคนตามติดเสมือนหนึ่งฝาแฝดตลอดเวลา) กังวลว่าพ่อจะไหวมั้ย (เพราะพ่อเป็นอัลไซเมอร์ร่วมด้วย) กังวลว่าพ่อจะหกล้มมั้ย กังวลโน่นนี่เยอะแยะมากมาย

2.กังวลเรื่องการปรับตัวของพี่ๆน้องๆทุกคนในบ้าน เราจะปรับตัวกันได้หรื่อป่าวนะ

3.สงสารพ่อมาก...เวลาเห็นเค้าทำอะไรที่เค้าเคยทำได้ด้วยเองมาก่อน แต่วันนี้ทำไม่ได้หรือทำได้แต่ก็ไม่ถนัด

มีอีกมั้ยนะเรื่องที่กังวล ..... ก็น่าจะประมาณเท่านี้ในตอนนี้

เรื่องเหล่านี้เป็นปัญหาที่ต้องจัดการกับตัวเองโดยไว ทิ้งไว้รังแต่จะเป็นสิ่งบั่นทอนกำลังใจที่มีไม่มากนัก ให้น้อยนิดลงไปอีก ... หวังว่าจะหาวิธีการจัดการได้ในไม่ช้าไม่นาน

เพราะกำลังใจยังสรางไม่ทันใช่มั้ยนะ..ทำให้เรายังลุ่มๆดอนๆแบบนี้

สุดท้ายของวันนี้..เมื่อวานฟังเพลงนี้แล้วร้องไห้ เพราะนึกถึงเรื่องราวใน MV

"คนไม่มีเวลา" ว่าน ธนกฤต

ฉากเก่าๆ ยังจำไว้ในใจ เคยรักเธอยังไง รักเธอดังเดิม
ภาพทุกภาพยังตามติดอยู่ไม่หายไป
เสียงหัวเราะบนความอ่อนไหว

เจ็บปวดรู้ไหม ไม่อยากเคลื่อนไหว ไม่อยากทำร้ายใคร
มันยังไม่พร้อมมีใครใช่ไหม จะขอรอเธออย่างเดิม

* เธออยากกลับมาไหม อยู่ตัวคนเดียวไม่เหลือใคร
เหงาเกินไปบ้างไหมเธอ
รออยู่ไม่ไปไหน ปล่อยให้เวลาผ่านฉันไป
เพราะลืมเธอไม่ไหวไม่ได้อยู่ดี

สิ่งใหม่ๆ ไม่เคยให้เข้ามา คนไม่มีเวลา แม้นานยังไง
แค่พรุ่งนี้วันเดียวที่ตื่นมาหายใจ
และเพื่อพร้อมรอเธอต่อไป

เหน็ดเหนื่อยรู้ไหม ไม่อยากเคลื่อนไหว ไม่อยากทำร้ายใคร
มันยังไม่พร้อมมีใครใช่ไหม จะขอรักเธออย่างเดิม

ความทรงจำที่ดีฉันขอให้มันไม่หายไป
แต่เธอคงจะลืมเมื่อเธอมีใคร
กาลเวลาอาจมีเงื่อนไข แต่แตกต่างจากใจของฉัน
ที่จะรอเพียงเธอเหมือนเดิม

ยังรออยู่ ไม่ไปไหน ปล่อยให้เวลาผ่านฉันไป
ฉันลืมเธอไม่ไหว ไม่ได้อยู่ดี